บทที่ 10 ตำรับรัก 5

จากนั้น ลูกธนูหลายสิบดอกก็พุ่งมายังพวกเขาทั้งสองคน เล่อซูกระโดดถีบพื้น พร้อมปัดป้องลูกธนูเหล่านั้น เพื่อไม่ให้สามารถทำร้ายเขากับเหลียงม่านฉี แต่ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามเล่นสกปรกทุกด้าน

“แน่นางเหลียง... ระวังด้านหลัง”

ทั้งที่เล่อซูเอ่ยอย่างนั้น แต่เหลียงม่านฉีไม่ทันหลบมือสังหารอีกสามคนที่พุ่งมาอย่างรวดเร็วได้ จึงเป็นเหตุให้คนบนรถม้า ต้องซัดกระสวยเหรียญเงินปกป้องนาง

และรถม้าคันดังกล่าวมุ่งหน้าขึ้นมาบนสะพาน คนที่นั่งข้างคนขับรถคือปานจง นางกำนัลระดับเจ็ด ที่เฉินอี้คัง ส่งตัวไปฝึกกับหน่วยจางกู่ เพื่อเป็นสายลับทำงานให้เขา

“แม่ครัวฉี รักษาตัวด้วย” เล่อซูกล่าวเสียงดัง แล้วมุ่งหน้า รับมือเงาดำหลายสายที่มุ่งหน้าเข้ามา เพื่อล้มเขาให้ได้

เหลียงม่านฉี ไม่เป็นวรยุทธ์นางจึงมองไม่ออกว่าการต่อสู้ครั้งนี้ เล่อซูกำลังเอาชีวิตของตนเข้าเสี่ยง เนื่องจากมือสังหารพวกนั้น นอกจากใช้วิธีหมาหมู่ ยังระดมอาวุธลับชนิดต่างๆ เข้าโจมตีขันทีน้อย

เมื่อรถม้าคันดังกล่าวขึ้นมาถึงกลางสะพาน เหลียงม่านฉีได้รับการช่วยเหลือจากปานจง สตรีนางนั้นสวมเสื้อผ้าเยี่ยงสาวใช้ทั่วไป สีหน้าไม่ได้บึ้งตึง อย่างเช่นวันก่อนเมื่ออยู่ในเรือนรับรองบนภูเขาสูง  

“ขึ้นรถมาเถิด เราต้องรีบออกจากเมืองเป่ยจงให้เร็วที่สุด”

เหลียงม่านฉี พยายามรวบรวมกำลังของตน แต่นางเสียเลือดที่ขามาก หัวไหล่ และศีรษะยังได้รับการกระทำอย่างหนัก และต้องยอมรับว่าก่อนหน้านั้นรู้สึกเหมือนวิญญาณจะออกจากร่างไปแล้วด้วยซ้ำ

“แม่ครัวฉี เจ้าไหวหรือไม่”

คำถามดังกล่าวคล้ายดึงสตินางกลับคืน

เหลียงม่านฉีส่ายศีรษะ นางไม่อาจขยับตัวได้ เพราะเกิดหน้ามืด ทั้งวิงเวียนศีรษะอย่างหนัก อย่าถามถึงความเจ็บเลย ด้วยนางแทบจะไร้ความรู้สึกเพราะชาหนึบไปหมด และการจะก้าวขึ้นรถม้าด้วยตนเอง เป็นสิ่งลำบาก บ่าวรับใช้ผู้ชายที่มากับรถม้าจึงพยุงนางขึ้นไปด้านบน

รถม้าลงจากสะพานด้วยความเร็ว และเลือกใช้เส้นทางสายรอง เพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามพบเบาะแส

“ข้าจะทำแผลให้เจ้าเอง อดทนหน่อยก็แล้วกัน ชีวิตแม่ครัวฉี

สำคัญต่อข้าและเล่อซู” ปานจงเอ่ย และทำแผลให้เหลียงม่านฉี โดยที่ยามนั้นนางสลบไปเนื่องจากไม่อาจทนความเจ็บปวด เมื่อรู้สึกตัวอีกที เวลาผ่านไปเกือบรุ่งสาง และสถานการณ์กลับมาชวนประหวั่นใจอีกครั้ง

“ข้าอาจส่งแม่ครัวฉีได้ไม่ไกล แต่เมื่อลงเขาลูกนี้ เจ้าจะพบกับหน่วยลับขององค์ชายห้า พวกเขาจะคุ้มกันเจ้า ให้ห่างจากเขตอันตรายที่สุด ส่วนตัวข้าจะหาวิธีสกัด คนร้ายที่ติดตามมา เพื่อไม่ให้ใครพบตัวเจ้าอีก”  

เหลียงม่านฉีซึ้งน้ำใจทั้งเล่อซูและปานจง ทว่ามาถึงตอนนี้ นางก็ยังไม่อาจล่วงรู้ว่า ใครกันที่คิดจะเอาชีวิตนาง เรื่องนี้หากเป็นไปได้ ก็อยากทราบยิ่งนัก

“ที่องค์ชายห้า ให้เจ้ากับขันทีน้อย มาช่วยข้าครั้งนี้ เพราะเขารู้ว่ามีคนคิดสังหารข้าเยี่ยงนั้นหรือ”

“คราแรกนั้นมิใช่ องค์ชายประสงค์ให้พวกข้าคอยติดตาม เพื่อส่งเจ้าถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย แต่เมื่อมีคนอยากฆ่าเจ้ามากกว่าหนึ่งคน จึงเกรงว่าความลับอาจรั่วไหล จงจำไว้ สิ่งหนึ่งที่จะเปิดเผยตอนนี้ไม่ได้คือ องค์ชายห้าจะต้องเป็นผู้นั่งรถเข็นต่อไป และไม่อาจร่วมเตียงกับสตรีนางใด ฉะนั้นเจ้าถึงต้องดื่มน้ำแกงขี้เถา!”

เหลียงม่านฉี ยกมือขึ้นทาบอก ทั้งหมดดูเหมือนว่าเรื่องเหล่านั้นนางได้เกี่ยวข้องเข้าแล้ว ก่อนหน้านั้น เหลียงม่านฉีเปิดเหลาอาหารเถื่อน สิ่งที่นางปรุอาจมีพิษอยู่บ้าง แต่มั่นใจว่า ไม่ได้ขายให้ผู้อื่นนำไปทำร้ายใคร แต่ในโลกนี้ นางยังอ่อนด้อยประสบการณ์ เพราะมุ่งมั่นศึกษาแค่อาหารตั้งแต่อายุเพียงสามขวบ ดังนั้นจึงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้อื่น ที่หน้าสื่อใจคด และเป็นพวกคนอำมหิต อาหารของนางจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งในการใช้ฆ่าล้างตระกูลใหญ่ และฝ่ายคนว่าจ้างนาง ไม่ต้องการให้สืบสาวเรื่องถึงตน จึงใช้วิธีฆ่านางให้ตายเสีย รวมถึงอีกหลายชีวิต ที่อยากจับตัวนางไปเพื่อเค้นเอาตำรับอาหารลับที่นางเรียนรู้มา และคงเป็นช่วงชะตาขาด หลังจากได้รับใช้เฉิงอี้คัง เรื่องร้ายๆ ก็ตามมา สมแล้วที่เขา เป็นผู้ชายที่มีดวงกินเมีย

“เหตุใดถึงเจ้าถึงกล่าวเยี่ยงนั้น”

“โอ้ ข้ามิอาจตอบแม่ครัวฉี เรื่องนี้เกินฐานะข้า จากนี้ หวังว่าท่านจะซ่อนตัวให้เงียบ ปกปิดชื่อแซ่ของตน และให้ดี อย่าไปเมืองหลวงเด็ดขาด ไม่ใช่แค่เจ้าต้องสิ้นชีพ แต่คนที่เกี่ยวข้อง อาจไม่เหลือลมหายใจด้วยเช่นกัน”

เหลียงม่านฉีกำลังจะถามสิ่งอื่นต่อจากนั้น แต่มือนางคลำไปพบหีบไม้ และถุงย่าม โดยที่นางยังไม่ได้เปิดสำรวจ ก็รู้ในทันทีว่า เฉินอี้คัง เป็นบุรุษที่รักษาสัจจะ

เสียงของชายหนุ่มรูปงามดังย้อนเข้ามาในหัวให้เหลียงม่านฉีระลึกถึง

“ได้ ข้ายินดีจ่ายค้าจ้างให้เจ้าเพิ่มอีกสองเท่า เพียงอยากรู้นักว่า ลีลาของคณิกาที่ปรุงอาหารได้เลิศรสนั้น จะมีฝีมือทำให้ข้าหลั่งได้ โดยไม่ต้องสับสะโพกใส่เจ้าหรือไม่!”

ทว่าสิ่งที่เหลียงม่านฉี ประเมินในใจคร่าวๆ ตอนนี้ ค่าจ้างนางคงไม่ใช่แค่สองเท่าตามที่ตกลงกันไว้ การอุ่นเตียงของเหลียงม่านฉี ซึ่งปรนเปรอแก่เฉิงอี้คังครั้งนั้น นางสามารถทำให้เขาหลั่งโดยที่มีนาง เป็นคนควบคุมทุกอย่าง

“ด้วยปากข้า สองมือข้า รวมถึงความอุ่นซ่านจากกลีบหวานฉ่ำนี้ รับรองคุณชายจะไม่ลืมความสุขที่ข้ามอบให้ ไปชั่วชีวิตเลย...”